Marianne Thyssen en An Van Lancker, twee Vlaamse Europarlementariërs, hebben grote verdiensten in de herformulering van de Bolkensteinrichtlijn, en die twee vrouwen komen in de uitzending aan het woord. Er duikt echter geen enkele genderdimensie op bij de inhoud.

Poolse werksters wit maken, verpleegsters uit het oosten van Europa, prostituees uit Bulgarije, bedelaarsters met hun kinderen uit Roemenië. We weten toch dat ze er zijn, kijkers vragen zich af wat zij te maken hebben met open grenzen. Of gaan open grenzen enkel over over loodgieters en bouwvakkers?

Marianne Thyssen legt haarfijn maar beknopt uit wat de uiteindelijk versie van de richtlijn is geworden. Zij is duidelijk, ze neemt haar tijd en verduidelijkt de laatste ontwikkelingen. Ze laat zich niet op stang jagen door Xavier Verboven van de vakbond ABVV. Ze moet hem ook uitleggen dat hij niet bij de tijd is, en ze doet dat beleefd en met precisie. Ze toont zich niet geërgerd als hij haar systematisch bij een verkeerde voornaam noemt. Het is wel bijzonder vreemd gedrag van de man. Het bewijst dat hij haar familiair behandelt, zonder dat die onderlinge vertrouwdheid echt bestaat. Zulke onbeleefdheden zijn een zeldzaam verschijnsel geworden. Verboven zelf ging enkele maanden later op pensioen. In deze uitzending kende hij het dossier en de mensen niet.

Dit item in De Zevende Dag roept de aflevering van Morgen Beter van 16-02-2006 voor de geest. Daarin werden Marianne Thyssen en An Van Lancker geprezen door Marc Van Peel (CD&V). De gespreksleider, Tim Pauwels, lachte er onmiddelIijk mee en verweet Marc Van Peel gniffelend partijpolitieke voorkeuren, terwijl An Van Lancker (sp.a) evengoed de lof kreeg als Marianne Thyssen (CD&V).

De twee vrouwen doen hun werk schitterend en hebben er open doekjes voor gekregen. Op het scherm was dat zowel in Morgen Beter als in De Zevende Dag te zien.

Klik hier voor het gespreksprofiel van dit fragment