Dit item gaat over shoppen, over openingstijden van winkels, maar ook hier wordt er geen genderdimensie aan vastgeknoopt. Het zijn ‘mensen’ die willen winkelen, willen funshoppen, geen vrouwen of mannen. En het zijn ‘mensen’ die daardoor op zondagen zullen moeten werken. Cijfers over de aard van de impact van een eventuele wetsveranderingen krijgen we hier niet. In een van de vele andere keren dat het onderwerp wordt behandeld.

Hendrik Bogaert (CD&V) maakt terloops een opmerking die een inkijk geeft in hoe beleid tot stand komt. ‘Er is geen maatschappelijke nood om te zeggen “gij moet nu meer gaan consumeren”, en als overheid moeten wij dat niet zeggen.’ Indicatoren geven aan of er meer zou moeten worden gespaard of meer geconsumeerd, en mede daarop worden politieke standpunten over koopzondagen gebaseerd. Zo werkt het, maar zulke verduidelijkingen over hoe ‘gemaaktheid’ in beleid werkt, worden zelden gegeven.

Het is een heel mat onderwerp, alsof het niemand wat kan schelen, maar om een of andere reden toch op de politieke agenda staat en in de media steeds terugkomt. Alle parameters in verband met arbeid spelen een rol in dit item, zeker wat zelfstandigen betreft, en het werd hier gebracht alsof niemand er warm of koud van wordt.

Klik hier voor het gespreksprofiel van dit fragment