Vier vrouwen zitten aan tafel bij Tim Pauwels. Weer, zoals in Terzake, is het de vraag of we die vrouwenbeweging en vrouwendag nog nodig hebben. Het onderwerp van het programma wordt aangekondigd als ‘Rolpatronen’. Dat is hét trefwoord van de tweede feministische golf en wordt nog heel weinig gebruikt. Het werd een gesprek tussen generaties.

Tinne Rombouts (de jonge CD&V politica, die bijna burgemeester werd van Hoogstraten) is realistisch, zij beschrijft de huidige situatie van jonge vrouwen en is vragende partij wat betreft meer kansen voor vrouwen.

Zij doet lange en duidelijke interventies. Annemie Neyts, blonde éminence grise onder de (Open)VLD politici, heeft een erfenis door te geven. Voor haar moet het feminisme niet blijven zoals het was, helemaal niet. Het is juist heel goed dat er veel veranderd is, dat hebben de feministes van haar generatie juist gewild. De dames praten met elkaar, wat uitzonderlijk is. De kijker ziet een echt gesprek, geen stellingenoorlog.

Ingrid Lieten, net zoals ze kort deed in Terzake, legt uit waarin vrouwen nog steeds en wereldwijd te kort komen. Zij weet waar de klepel hangt, en je hoort die op televisie weinig luiden. En zij weet ook hoe hard er moet gewerkt worden in een carrière. Het is een keuze die vrouwen net zo goed als mannen moeten kunnen maken, als ze daar de drive voor hebben.

Verbazend is dat er niet over allochtone vrouwen wordt gesproken. Men zou het onderwerp verwachten als één onderdeel van het gesprek. Wel is Hind Fraihi een van de gesprekspartners. Zij is een Vlaamse onderzoeksjournaliste met Marokkaanse roots, zus van de filosoof en directeur van de website KifKif, Tarik Fraihi, die ook regelmatig in Morgen Beter en andere programma’s te gast is. Zij was ook één van de moslima’s die aan bod kwam in de Canvas-reeks over moslima’s waarin Nadia Dala vier heel verschillende moslima’s interviewde (uitgezonden in de lente van 2007). In Morgen Beter stelt Hind Fraihi de kwestie van de emancipatie van moslimvrouwen in Vlaanderen niet aan de orde. Het is vreemd dat het in het geheel van de uitzending niet besproken wordt, maar het is inderdaad niet de opdracht van Hind Fraihi om daarover te beginnen. Zoals het niet de missie is van vrouwen om in alle vergaderingen, van parlement tot buurtcomité, te beginnen over de rechten van vrouwen.

De vrouwen die rond de tafel zitten, werken lange dagen en vele uren per week, daar kan men zeker van zijn. Veel meer dan 38 uur. Ze zeggen het niet met zoveel woorden, maar het kan niet anders. In hun functies is dat zo. In het gesprek dat we zien, zit een gespletenheid die niet aan de oppervlakte komt: Hind Fraihi pleit voor onthaasting, het achter zich laten van de ratrace, meer tijd nemen voor het gezin en voor zichzelf.

Het lijkt redelijk, maar wellicht zijn de andere dames het daar niet mee eens, weten ze aan den lijve dat het zo niet werkt. Als bijvoorbeeld Annemie Neyts het daar niet mee eens is, dan laat men een centraal discussiepunt in verband met vrouwen en werk onaangeroerd. Ingrid Lieten voelt de omissie aan en benadrukt in extremis nog eens hoe hard er moet gewerkt worden om een carrière te dragen, en zeker om een zware functie te combineren met een gezin. Het is niet onmogelijk, maar het vraagt een grote inspanning.

Klik hier voor het gespreksprofiel van dit fragment