Zien Werken V/M
Terzake – 08-3-2007 Is de vrouwendag nog nodig?

Terzake laat de Internationale Vrouwendag ook in 2007 niet zomaar voorbijgaan. Vreemd toch dat, nu ze wel ingaan op de politieke betekenis van 8 maart, de centrale vraag is of zo’n Internationale Vrouwendag nog nodig is. Je laat het tegenwoordig niet meer over vrouwen gaan, zonder eerst te twijfelen of het nog wel nodig is, en ook niet zonder mannen aan het woord te laten. In dit item over de noodzakelijkheid van de Internationale Vrouwendag zien we bijgevolg twee vrouwen en twee mannen als experten en horen we een man en een vrouw als reporter. Het wordt expliciet zo aangekondigd door Lieven Verstraete, met een grapje, over het evenwicht dat er moet zijn. Over vrouwenzaken kun je best spreken met een knipoog.
Terzake gaat te rade bij An Brouckmans, hoofdredactrice van Flair, Michaël Lescaat, redactiechef van P-Magazine, Christian Leysen, bedrijfsleider in het Antwerpse Havenbedrijf en Ingrid Lieten, directeur-generaal van De Lijn. Zo heeft men twee populaire magazines, een vrouwelijk en een mannelijk, met een vrouwelijke hoofdredacteur en een mannelijke en twee zwaargewicht managers. In de items over inkomens van ceo’s zagen we Ingrid Lieten niet. Hier is ze gelukkig wel. Christian Leysen spreekt over de positie van vrouwen zoals je mag dromen dat een man het doet: ondersteunend, overtuigd, niet betuttelend, wetend wat emancipatie inhoudt en toch niet bang voor zijn eigen hoge positie. Hij formuleert een uitspraak die gevleugeld zou mogen worden: ‘Het is niet omdat er weinig zijn dat men niet kan doorstoten’. Hij heeft het over vrouwen in het Antwerpse havenbedrijf; ze zijn met weinig, maar er zijn er wel enkele in topfuncties, het ene belet het andere niet. Ingrid Lieten maakt van de gelegenheid gebruik om heel mooi op een rijtje te zetten wat er nog mis is in de wereld met vrouwen: ‘Er is een oude uitspraak die zegt “women are the nigger of the world”, en ik denk dat dat nog altijd zo is. [...] Op heel veel plaatsen in de wereld hebben vrouwen geen recht om te kiezen wat ze doen met hun eigen lichaam, ze hebben geen recht op onderwijs, ze leven in armoede, ze hebben geen recht om een eigen carrière te ontwikkelen, en er zijn nog heel veel culturen, religies en structuren die de vrouwen in een minderwaardige rol duwen.’
Laat de inkleding door Terzake dubieus zijn (is het nog wel nodig, noodzakelijk evenwicht in de reportage, twee populaire magazines, mannen bij Flair, houden van vrouwen bij P-Magazine, een bikini-kontje als illustratie op de achtergrond tijdens de presentatie door Lieven Verstraete), Ingrid Lieten zegt gewoon wat er op die dag gezegd moet worden.

Leysen wordt gefilmd met zijn haven op de achtergrond. Lieten wordt gefilmd met haar bussenpark op de achtergrond.

De hoofdredacteurs zien we op hun redactie. Van Flair zien we dat er achter de pc-schermen allemaal vrouwen zitten, bij P-Magazine zien we geen andere redacteurs.
Michaël Lescaat van P-Magazine maakt wat onderkoelde grapjes over vrouwen graag zien. Het past heel goed in het geheel. Aangezien hij wordt opgevoerd om de zaak belachelijk te maken is zijn aanpak (vrouwen steunen met een fijne glimlach) slim. An Brouckmans wordt verplicht om zich uit te sloven om uit te leggen hoe graag zij op de redactie van Flair ook mannen zou hebben.
