Een reportage gepresenteerd door Phara de Aguirre over ‘Vrouwen met Vaart’, wat de nieuwe naam is van de ‘Boerinnenbond’. In de aankondiging wordt het Kookboek van de Boerinnenbond vermeld, dat iedereen kent.

De aanleiding is 8 maart, Internationale Vrouwendag.

In de reportage komen veel vrouwen in beeld. Aan de kijkers wordt niet gezegd wat het beroep is van die vrouwen, of ze een beroep hebben of niet, of welke positie zij in de maatschappij innemen. Ook niet of het boerinnen zijn. We zien breiende vrouwen, vrouwen die gemasseerd worden, vrouwen die vilt leren maken. De naam van de vrouwen wordt niet genoemd, en komt ook niet op het scherm. ‘Vrouwen met Vaart’ is een ontspanningsclub, die zich bezighoudt met wellness, en dat is heel fijn.

Vrouwenverenigingen hebben het moeilijk tegenwoordig. Het aantal leden is sterk gedaald, jonge vrouwen komen ‘s avonds moeilijk het huis uit om aan activiteiten deel te nemen, er is weinig nieuw bloed om bestuursverantwoordelijkheden op te nemen.

Op die dingen wordt niet ingegaan, en dat is ook de bedoeling niet van deze reportage. Dit is een positief verhaal. Hoewel er geen beroepen of maatschappelijke posities worden vermeld, is het duidelijk dat de vrouwen weten wat ze doen, zelf actief bezig zijn, en bewust met genderverhoudingen omgaan.

Ze verwijzen zelf naar hun emancipatie. Het is duidelijk dat ze niet thuis zitten te niksen, maar wat ze doen, wordt niet gezegd. Het is interessant om te weten hoe het tegenwoordig gaat met de Boerinnenbond.

Wat aan bod komt in de reportage geeft ook inspiratie over wat vrouwenverenigingen vandaag kunnen betekenen in verband met warenkennis, oude vaardigheden die dreigen verloren te gaan, ambachten, gezondheid, vriendschappelijke counselling, opvoeding, lichaamsverzorging en de combinatie van arbeid en gezin. Een sympathieke reportage.

Hoewel het 8 maart is, gaat het niet over feminisme. Dat het over ‘Vrouwen met Vaart’ gaat, wordt wel in het teken gesteld van 8 maart, maar er is geen verwijzing naar eisen of naar verbetering van de positie van vrouwen, naar de geschiedenis van 8 maart of naar de vrouwenbeweging.

Dat is een strategische beslissing van de redactie: wel iets aan de vrouwendag doen, maar vriendelijk en neutraal.

Exact een week later (15-03-2006) is er in Terzake een reportage over managers die trainen om binnen drie jaar aan een triatlon deel te nemen. Die reportage wordt gepresenteerd door Siegfried Bracke. Er is geen feestelijke aanleiding voor, zoals voor het vrouwenitem van de week voordien.

Opvallend is dat, een week na ‘Vrouwen met Vaart’, dit een reportage is met enkel mannen, en wat zij doen om hun wellness te verbeteren. De mannen zijn allemaal managers, ze trainen zeer intensief, zitten in een jachtig leven met veel afspraken tussen de trainingen door, en worden in de reportage allemaal bij naam genoemd. Weliswaar bij hun voornaam, maar in alle geval niet anoniem zoals de vrouwen een week eerder.

Er is één alibi-vrouw bij, meer een mascotte: de ex-judoka Gella Vandecaveye. Ook dit is een sympathieke reportage, maar wel totaal anders. Mannen zijn stoer, willen presteren, stellen zich doelen op lange termijn en doen daar veel voor. Vrouwen zijn geëmancipeerd, nemen tijd voor zichzelf, vinden elkaar, en zijn relaxed.

Klik hier voor het gespreksprofiel van dit fragment